Fundacja głos dla życia

adv
adv
adv
adv

Adhortacja Amoris laetitia smakowita opowieść o rodzinie

Posynodalna adhortacja Amoris laetitia (Radość miłości) to obszerny dokument (325 punktów), a zarazem piękna opowieść o miłości w rodzinie. Miłości pokazanej w bardzo konkretnym odniesieniu do Pisma Świętego oraz do współczesnych warunków życia. Warto przy tym podkreślić, że adhortacja została napisana stylem, który czyni ją lekturą przystępną i zrozumiałą.
Zarówno przed publikacją dokumentu, jak i po jego ogłoszeniu w obiegu medialnym najwięcej uwagi poświęcano sporom dotyczącym interpretacji duszpasterskiego stosunku do osób rozwiedzionych, żyjących w nowych związkach (rozdział VIII). W ten sposób w potocznym odbiorze mogło powstać wrażenie, jakby synod oraz papież nie zajmowali się niczym innym, gdy tymczasem adhortacja zawiera niezwykłe bogactwo pięknych refleksji na temat właściwie każdego etapu życia małżeńskiego i rodzinnego.
W tym krótkim artykule, chciałbym podzielić się z czytelnikami wybranymi treściami, które wiążą się z tematyką naszego działu „Natura, płodność, życie”, a także mogą stanowić inspirację dla osób zaangażowanych w pomoc narzeczonym i rodzinom w różnego rodzaju poradniach czy stowarzyszeniach.
Mocny akcent: przygotowanie do małżeństwa
W rozdziale VI czytamy: „…cały Kościół potrzebuje nawrócenia misyjnego: nie wolno poprzestawać na głoszeniu czysto teoretycznym i wyizolowanym od rzeczywistych problemów ludzi. Duszpasterstwo rodzinne powinno umożliwiać doświadczenie, że Ewangelia rodziny jest odpowiedzią na najgłębsze pragnienia człowieka: jego godności i pełnej realizacji we wzajemności, w jedności i płodności. Nie chodzi tylko o przedstawienie jakichś norm, ale o zaproponowanie wartości, odpowiadając na ich zapotrzebowanie…” (AL, 201). Papież zwraca uwagę, że główną przestrzenią duszpasterstwa rodzin jest parafia. Trzeba więc zadbać o to, by klerycy mogli w seminariach zapoznać się nie tylko z doktryną, ale doświadczyć także formacji w bliższym spotkaniu z konkretną rzeczywistością życia rodzin. Wydaje się to oczywiste, ponieważ przez całe życie duszpasterskie będą spotykali się przede wszystkim z rodzinami.
W przygotowanie narzeczonych do małżeństwa należy mocniej włączać całą wspólnotę parafialną. Szczególnego znaczenia nabiera tutaj świadectwo doświadczonych małżeństw służących młodszym parom: „Z serdeczną i głęboką radością Kościół spogląda na rodziny, które pozostają wierne nauczaniu Ewangelii, dziękując im i zachęcając do dawania świadectwa” (AL, 86). Kontynuując wizję swych poprzedników, Papież zwraca uwagę na niezastąpioną rolę małżeństw, zwłaszcza zaangażowanych w stowarzyszenia, ruchy kościelne i wspólnoty, bowiem w „nawróceniu misyjnym” duszpasterstwa rodzin nie chodzi wyłącznie o przygotowanie teoretyczne czy praktyczne, kojarzone często z wykładem dotyczącym rodzicielstwa i płodności. Ma to być także wprowadzenie w duchowość rodziny, a duszpasterstwo przedmałżeńskie i małżeńskie należy uczynić przede wszystkim „duszpasterstwem więzi”. Całe bliższe i dalsze przygotowanie do małżeństwa powinno być umieszczone w kontekście chrześcijańskiego kerygmatu, czyli głoszenia zbawienia dokonanego przez Boga w Jezusie Chrystusie: „Wszyscy powinniśmy móc powiedzieć, wychodząc od tego, czego doświadczyliśmy w naszych rodzinach: „Myśmy uwierzyli miłości, jaką Bóg ma ku nam” (1 J 4, 16). Tylko na podstawie tego doświadczenia, duszpasterstwo rodzinne będzie mogło sprawić, aby rodziny były równocześnie Kościołami domowymi i ewangelicznym zaczynem w społeczeństwie” (AL, 290).

czytaj więcej w wydaniu papierowym

zamów prenumeratę

* cena brutto + koszt dostawy