Fundacja głos dla życia

adv
adv
adv
adv

Dzieci z zespołem Downa – nieodkryty skarb

Po charakterystycznych rysach twarzy i nierzadko po zachowaniu pełnym otwartości, empatii i uśmiechu skierowanego do drugiego człowieka, także obcego, potrafimy rozpoznać zespół Downa, nawet nie będąc specjalistą.
Dodatkowy chromosom
Na to „podobieństwo bez pokrewieństwa” zwrócił uwagę dr John Langdon H. Down z Wielkiej Brytanii i w 1866 r. opisał je u 9 osób. Od jego nazwiska pochodzi określenie fenotypu tych osób jako „zespół Downa”. Najczęstszą przyczyną zespołu Downa jest nierozdzielenie się chromosomów 21 w komórce matczynej lub ojcowskiej, nierzadko pod wpływem czynników środowiskowych. Nie jest temu winien ani tata ani mama.
Obecność dodatkowego chromosomu pary 21, tworzącego trisomię chromosomu 21 w kariotypie dzieci z zespołem Downa, po raz pierwszy została zaobserwowana w 1959 r. przez grupę profesora Jerome Lejeune’a, wybitnego francuskiego lekarza i genetyka.
Modyfikujące działanie dodatkowego chromosomu 21 – w porównaniu z osobami, które go nie posiadają – wyraża się odmiennym tempem rozwoju cech umysłowych i nabywaniem różnych umiejętności. Należą do nich: wysoka inteligencja emocjonalna, pamięć fotograficzna czy upodobania do wykonywania powtarzalnych czynności. Warto pamiętać o tych cechach, szczególnie przy podejmowaniu decyzji dotyczących wyboru zawodu dla osób z zespołem Downa. Zdolność do otwartego wyrażania empatii i opiekuńczość tych osób nie jest wystarczająco wykorzystana społecznie.
czytaj więcej w wydaniu papierowym

* cena brutto + koszt dostawy